Uważane za emblematyczne, między innymi dlatego, że stanowią pierwszą stałą osadę ludzką poniżej antarktycznego koła podbiegunowego oraz miejsce, gdzie odnotowano pierwsze narodziny człowieka na Antarktydzie, stacje antarktyczne San Martin i Esperanza otrzymują energię elektryczną z generatorów
HIMOINSA HFW 160 T5 i HFW 350 T5, które potrafią pracować w tak skrajnych warunkach pogodowych, jakie panują na Antarktydzie. Ze względu na odległe położenie stacji i bardzo wymagające warunki temperaturowe, transport i zainstalowanie agregatów wymagały trudnej operacji logistycznej, którą z powodzeniem przeprowadziło wojsko argentyńskie.
Ciągła całodobowa dostawa energii
Dwie jednostki zainstalowane w każdej ze stacji, odpowiednio modele HIMOINSA HFW160 T5 i HFW 350 T5 w San Martin i w Esperanza, dostarczają energii nieprzerwanie, pracując naprzemiennie. Okresy przestoju służą do przeprowadzania niezbędnej konserwacji sprzętu.
Generatory HIMOINSA pracują naprzemiennie, gwarantując nieprzerwane i nieprzerwane zasilanie, będąc jedynym źródłem energii w całej bazie.
Stacja antarktyczna San Martin otoczona jest przez imponujące lodowce i znajduje się na samym krańcu skalnej wysepki, a wokół niej roztacza się jeden z najpiękniejszych krajobrazów półwyspu. Należąca do Argentyny i założona w 1951 roku przez wojsko tego kraju, jest pierwszą stacją zbudowaną na kontynencie i pierwszą osadą ludzką położoną na południe od antarktycznego koła podbiegunowego.
Obecnie baza jest zamieszkana przez cały rok przez około 20 osób, które wykonują prace związane z meteorologią, a także zadania naukowe w LASAN (antarktycznym laboratorium multidyscyplinarnym w stacji San Martín),
Stacja antarktyczna Esperanza jest strategicznie położona przy wejściu na Półwysep Antarktyczny, otoczona wyjątkowym krajobrazem, na który składają się lodowce, góry i morze, co sprawia, że jest niewątpliwie jedną z najbardziej unikalnych na półwyspie. Przypomina nieco miasteczko z domami przycupniętymi na zboczu wzgórza, które przez cały rok dają schronienie około 80 osobom; w szczytowym sezonie przyjmuje ponad 1000 turystów.
Założona w 1952 roku przy okazji budowy latarni morskiej o tej samej nazwie, wyróżnia się tym, że jest stałą osadą ludzką, w której odnotowano pierwsze narodziny człowieka na kontynencie antarktycznym.